یادداشتهای ساغر

دیدی موقعهایی که مدرسه میرفتی مخصوصا دبستان؛ سه ماه تعطیلی تابستان شروع می‌شد بعد که روز اول مهر میرفتیم مدرسه همون دوستای قدیمی پارسالتو میدیدی با اینکه خوشحال بودی از دیدنشون ولی اولش یکم دیر باهاشون اخت می‌شدی و نمیدونستی چی بگی.؟! یا معلم پارسالتو میدیدی خجالت میکشیدی؟

الانشم هم اگه یه دوست صمیمی اگه داشته بودی که دوستیتون مال سال‌های خیلی دوره ولی یه مدت طولانی همدیگه را ندیده باشین مث اون موقعهایی که صمیمی بودین باهم رفتار نمیکنین یکم مراعات میکنین. مخصوصا اگه خیلی وقت ار اون سالها گذشته باشه و نقطه اشتراکاتون کم شده باشه و یا از بین رفته باشه.

خواستم بگم الان که بعد از مدتها اومدم وب نمیدونم چی بگم.

فقط اینکه خوشحالم و خداروشکر که میبینم سالم هستین و تونستم دوباره ازتون خبری داشته باشم. بی‌خبری خیلی بد بود.

پ.ن:

۱_یاد بگیریم به چیزی عادت نکنیم و دلبسته نشیم چون همه چیزهای دنیوی فانی هستند.راستس من فک نمیکردم حالا حالاها بتونم تو بلاگفا بنویسم‌.

_ مجتبی تمسکی میگه:

برای نابود کردن هرچیزی تو دنیا کافیه بهش عادت کنی.

اگه به من بگن شکر گزاری چیه؟ میگم؛ : یعنی به ذهنت بفهمونی که به چیزی عادت نکنه.

۲_ احتمالا مث قبل مرتب تو بلاگفا فعالیت نداشته باشم.سرعتش کمه و از حوصله ی ما خارج.

۳_ دوستانی که کامنت دادند چه خصوصی چه عمومی ممنونم از احوالپرسیتون، اونهایی که تونستم وارد وبلاگتون بشم جواب دادم.بقیه متاسفانه نشد وارد وبلاگاتون بشم.